pencereden gökyüzüne bakıyorum.hafif rüzgar olsa bile yine de açık hava.bugüne tezat gidesim var.havanın güzelliği moralimi bozmadı ilk kez..normalde hava kapalıyken gökyüzünü izlemek mutlu eder beni.yağmurları sevme nedenim hiçbir zaman değişmediğinden olsa gerek tüm hücrelerim hüzünle karışık ümitle dolar.yağmur damlalarını tutmak isterim hep, içlerinde senden parçalar olduğuna inanıyorum çünkü hala.beni bırakıp gittiğine inanmak istemiyorum çünkü.hala, her anımda yanımda olup ellerimi tuttuğuna, bana yardım ettiğine; hissedemesem de bana sıkıca sarıldığına inanıyorum..
oysa biliyordum gideceğini..o kadar seviyordum ki seni, hissedebiliyordum düşündüklerini.ve gideceğini de anlamıştım tabii ki..bu öyle bir yüktü ki benim için, o yaşımda, o küçücük bedenimle nasıl kaldırabildiğimi aklım almıyordu.
hatırlamıyorum sen gitmeden önce en son ne zaman 'seni seviyorum' dedim.belki de aylarca çıkmadı ağzımdan..oysa şimdi bunu söylebilmek, bunca yıldan sonra seni bir kez olsun görebilmek için herşeyimi verirdim.sakalların uzadı mı? zayıfladın mı? mavi mi bakıyorsun hala? bunları bilemeyeceğim asla..çünkü bir daha hiç gelmeyeceksin.hiçbir zaman bana sarılmayacaksın.sana, beni bırakıp gittiğin için; kendime ise, gitmene izin verdiğim için kızdım hep.ama elimden gelen birşey yokmuş şimdi anlıyorum...
seni çok özledim dedecim.
ve biliyorsun ki;
-seni çok seviyorum.herşeyden çok..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder