Amaç

amaçlarımız var.çabalıyoruz onlara ulaşmak için.emek veriyoruz, ödünlerle beraber..kimimiz çok uğraşıyor, kimimizse oluruna bırakıyor.bazılarımız bir faaliyet göstermiyor; istemekle yetiniyor..bazılarmız ise bu amaç uğruna resmen kendini 'parçalıyor'.kendimi, 'kendilerini parçalayanlar' grubuna koyup hedefler hakkında öyle konuşmak istiyorum.

başta küçük çaplı bir düşüncedir bu 'amaç' denilen.arkadaşlarla paylaşılır..bizi destekleyenler çıkar.o insanlar arasında amaca ortak olmak, o yolda beraber yürümek isteyenler olur.düşünceden somuta dönüşmeye başlar amaç zamanla.yola çıkılmıştır artık..

sırf bir adım daha yaklaşabilmek uğruna ne ödünler veririz kendimizden.herşey normal seyrindeymiş gibi gelir, ama bazı şeyleri gözardı eder; ihmal ederiz kimi zaman.amaca kanalize olmuşuzdur çünkü.önemli olan budur.birşeylerin gerçekten hayata geçtiğini görüp somut ürünler elde etmeye başladığımız vakit görürüz bulunduğumuz noktayı.belki daha başlangıçtayızdır; ama emeklerin karşılığını almanın verdiği haz tarif edilemezdir..bazen de bunların karşılığını yeterince almadığımızı düşünürüz, çünkü engeller çıkar yolumuza.her bir engel hayal kırıklığı yaratır bizde, şevkimiz kırılır.yola devam edemeyeceğimiz düşüncesi geçer belki aklımızdan..

grup işiyse bu, ister istemez bağ oluşur elemanlar arasında.birinin üzüntüsü aynı şekilde diğerlerinin de üzüntüsüdür..bu yüzde her daim birbirinin yanındadır gruptakiler.çıkan hiçbir engelin, grubu asıl 'amaç'tan uzaklaştırmasına izin vermezler.biraz hırsa binse bile iş, daha sıkı tutunarak birbirlerine, kaldıkları yerden yola devam ederler..

ne pahasına olursa olsun..