ben Mert'in yanındayken...

... kendimi zayıf kılabiliyorum.şeffaflaşıyorum.bütün sıfatlardan arınıp sadece kadınlığımı yaşayabiliyorum.

Susuyorum kaç aydır dilsizmişcesine.Yutuyorum cümlelerimi bir bir.Herkes konuştuklarını yazar, bense sustuklarımı yazıyorum aslında kaç aydır görünmez kalemlerle.Belki de artık mutsuz günlerin inşa ettiği yapıyı yıktığımdan görünmüyor yazdıklarım.Geçmişteki fazla öznel acılarım baskın geliyor sanırım şu anki evrensel mutlu halime.Çünkü bana göre acılardır bireysel olan, yazılması gereken; mutluluk herkesde mevcut zaten, herkesin bildiği birşeyi tekrarlamak saçma geliyor aslında, ki mutluluğu anlatması daha zordur bana göre.Endorfinin de yaratıcılığı engellediğini düşünüyorum aslında.Ama şu an bu aşırı mutlu halimin bana bu yazıyı yazdırdığını biliyorum.Gece gece neyin kafası bu onu çözemedim.
Sadece mutluyum, onu bilir, onu söylerim.