bir pazar sabahı

güneşli bir pazara, annemin yanında uyanmanın zevki tartışılamaz.her ne kadar 2 saat sonra dersaneye gideceğimi bilsem bile bunun keyfimi kaçırmasına asla izin veremem.

pencereden bakıyorum.güneş ara sıra bulutların arasına saklanmaktan zevk alıyor gibi..ama yine de bir kararsızlık var bugün.anlayamadım nedenini.insanlar haftasonu tatilinin son günü olan pazarın hakkını vermeye çalışıyor sanki.hepsinde bir telaş, sanki bir daha hiç pazar olmayacak.tüm bunlar olurken mutfaktan gelen koku tüm duyularımın evin içerisine yönelmesine neden oluyor.iştahımın kabardığını hissediyorum.

derken, annem sesleniyor.
''kahvaltı hazıır..''
uzun bir süredir aile brunchlarına katılmadığım aklıma geliyor.bu evre 1-2 sn kadar sürüyor, daha sonra kelebek gibi kanatlanıp zihnimden çıktığını hissediyorum.zihnim berraklaşıyor aniden ve o an bu güzel kahvaltının hakkını vermeliyim diye düşünüp mutfağın yolunu tutuyorum..