nerede bıraktım senı?

ya da nerede kaybettim?yasakladığın şeyleri yapmadım, alkol yerine sensizliği içtim her gece.kötü birşey yapacakken aklıma geldin, istediğin gibi oldu, yapmadım, yapamadım.yanımda olmasan bile engelledin beni.senden sonra her ne kadar bunalımda olsam da her yeni güne yeni bir umut yeşertmeyi öğrettim kendime.seni benden alan yağmurdu, tenine benden sonra değen her bir yağmur damlası getirecek yine seni bana..sayende yağmurlu günlerin müptelası oldum..ben senin olmak için elimden gelen herşeyi yaptım.yıllarca bekledim.tam da umudumun tükendiği zamanda geldin sen.eğer yine öyle olacaksa tüm umudum tükensin şu anda.
tüm umudum ve inancım bir yana, sen inanıyor musun kendine, tüm bu yaşadıklarımıza?neye dönüştün böyle?ne oldu sana?nerede benim çocuk ruhlu lübbetülaynım?içindeki çocuğu nereye sakladın?hayır, hayır, bu kadar değişmiş olamazsın.bu kadar kısa sürede bu gerçekleşmiş olamaz.yerinde duramazdın.kalbinin aynasıydı gözlerin bir zamanlar..şimdi ayna bile göstermeye yetmiyor gerçekleri.her sahaya çıkışın, topu ayağına her alışın, her gol atışın benim içindi..sen oynarken eserimi görüyordum adeta.seni 2. kez ben bağımlı yapmıştım futbola.öyle diyordun ya, hatırlasana..saçlarını yapmana sinir olurdum, gerçi hala öyle ya neyse..kıskanırdım seni ne yapayım.ama doğal halin en iyisiydi her zaman, seni olduğun gibi gösteriyordu ne de olsa..
ne yaptılar sana da bu hale geldin?çocuk ruhlu halin yerini olgunluğa, iyi kalbin yerini taş bir kalbe, mutluluk saçan gözlerin yerini hayattan bıkmış boş bakışlara bırakmış..bu sen değilsin.olamazsın.aşkımız saf kalsaydı keşke ilk günkü gibi, karışmasaydı kimseler bize.daha mı mutlu olurduk ne dersin?belki şu an olduğu gibi başka sevgilerde teselli aramazdık.artık her şey için çok geç dediğini duyuyorum..ama hiç birşey için geç değil.unutma ki herkes ikinci bir şansı hakeder..