bulutlara bu kadar yakın olmaya alışık değilim.yaklaşık 6-7 aydan beri bu kadar yükselememiştim.bu kadar yüksekte olmam her an düşebileceğim korkusunu ister istemez içimde barındırmama neden oluyor.ne kadar çok sevsem de yine 'incinmek' eylemini gerçekleştirebilme olasılığı gölge misali peşimden gelmeye devam ediyor.ne zaman bu kadar sevsem üzülen taraf hep ben olduğumdan yolun sonundaki uçurumu gördüğüm halde gözlerim kapalı koşa koşa ilerlemeye devam ediyorum.çok isterim bu sefer yanılmayı.ya da bu kadar çok sevmesem mi?..yolun sonunu bilmeden ilerlemeye devam edeceğimi biliyorum.sona gelene kadar everest'in zirvesinden yuvarlanarak her gün bana gelen karla karışık ama bir o kadar da saf aşkı içimde barındırmaya devam edeceğim..