yavaş yavaş su yüzüne çıkmaya başlarken gerçekler her şeyin aynı olmasını beklemek kendini kandırmaktan başka birşey değildir.ama herkesin özünde var bu, bizi mutlu edecek şeylerin doğruluğuna inandırıyoruz bir şekilde kendimizi.düşünmeden körü körüne bağlanıyoruz.gün gibi ortadayken gerçekler bu inatçılık ne diye?neden inkar ediyoruz?neden kabullenemiyoruz? üç maymunu oynamak çok çekici geliyor belki de...
bilmesek doğruları, öğrenmesek ne değişir? şu sorgulayıcı halime lanet ediyorum çoğu zaman.neredeyse her öğrendiğim doğruda canımın daha çok yandığını, hayatıma daha fazla 'keşke' sözcüğünün girdiğini farkediyorum çünkü.üzülme faslının bittiğini zannederken, onun daha başlangıç evresi olduğunu nerden bilebilirdim ki?
düşündüm de...
evet,
bilmek acıtır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder