ilk kez bugün gerçek anlamda topladım valizimi.gerçekten gideceğimin-biteceğinin-farkına vararak.eşyalarımı yerleştirmek ilk kez bu kadar zordu benim için-her biri bir yığın anı barındırdığından olsa gerek-.
sokak, odam, telefonum bomboştu.zihnimi kurcalamıyordu artık gelecek-bi bakıma.
sömestrda gitmeyi planladığımız tatil, yarın akşam gideceğimiz film, birlikte gezeceğimiz yerler, beraber söyleyeceğimiz şarkılar..yoktu artık.
ilk defa bu kadar boş hissettim kendimi.
huzur verici değildi bu, yalnızlık neden huzur versin ki?
hayır ya mutlu olmalıyım değil mi, kafamı dinleyeceğim artık, oh!
iyiyim ben ya, mükemmelim.yok yok süperim.
iyiydim ben, mükemmeldim.belki de süperdim.ama herşeyi mahvettim.
şimdiyse öylesine biriyim.korkuyorum o kelimeyi söylemeye..söylemicem de.
çünkü ben ''sı...'' değilim.özelim.
özeldim..
evet meleğim sen aslında değil gerçekten supersin mukemmelsin ve muhtemelen çok özeldin. şimdi güçlü mutlu ve ozgur olma zamanı. benim blogumu acıp "çember,daire ve nokta" başlıklı yazıyı okuyup aynı şeleri yaşamış oldugumuzu hatırla :D o ayırılık yaklaşık on gün sürdü ve sonrası harika güzel devam etti (eskisinden de aşık ve mutlu).
YanıtlaSil"Devamlı döndüğünüz çemberden kopup onu önce devasa bir daire sanma ,sonrasında da aslında onun önemsiz bir nokta olduğunu anlama evresidir ;aşk. " sözünü de ben o zamanlar yazmışımdır ve neden bilmem hep çok severim :)
biliyorum meleğim.o yazı bir efsane!
YanıtlaSilherşey olacağına varıyor elbet.vardır bu işte de bir hayır diyor, lafı uzatmıyorum. :)