son konuşmamızı yapıyoruz..yüzüne belki ilk kez bu kadar farklı gözlerden bakıyorum..dudakların sana ait değil sanki neler diyor..gözlerinden süzülen yaşlar birer birer şekil alıyor..hayalimde dolaşıyor.her duyduğumda içimi titreten sesini duymakta zorlanıyorum artık..o kadife sesinin tonu değişiyor yavaşça..lübbetülaynında kaybolurdum her baktığımda ama şu an değil kaybolmak lenslerimi çıkarmışcasına bulanıklaşıyor görüntün..hayal mi karşımdaki diye düşünüyorum, emin olamıyorum..ayrılık konuşmalarında her insan böyle mi olur diye soruyorum kendime..söylediğin her bir sözcük havada uçuşuyor..sadece görebiliyorum ancak işitemiyorum.asamm mı oldum acaba diye düşünüyorum.bütün bunları yaparken gözlerini kırpmadan bana baktığını farkediyorum..konuştukça tanıyamıyorum seni..bir yabancıya dönüşüyorsun gözlerimin önünde..nedense tutamıyorum ben de kendimi gözlerimden süzülüyor yaşlar..elinle siliyorsun yaşları.daha sonra sen de tutamıyorsun kendini..gözlerinden süzülen her bir gözyaşı o kadar sahte geliyor ki artık..bi anlamı kalmıyor benim için.eriyip gidiyorsun gözlerimin önünde..vedalaşıyoruz.son sözümü söylüyorum sana ve arkama bakmadan yürümeye başlıyorum..belki de ağladığımı görmeni istemiyorum..10 adımda gidiyorum sınıfa, oturuyorum sırama..herşey o kadar anlamsız geliyor ki o an bâdıhevâ hayatta olduğumu düşünüyorum..3 senelik aşk bitti diyorum..evet, 3 senelik aşk bitiyor o gün..sonunda 4 yıldır kapatamadığın ''Ece bâbı'' kapanıyor yavaşça..kapanmadan yetişebilirdin oysa ki..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder